Tussen vreugde en angst

Tussen vreugde en angst

“Ik geloof er wel in.” Zegt hij. “Weet je wat we doen? Ik boek jou. En ik neem het risico.”

Helemaal begrijpen doe ik het niet. Ik heb kortsluiting in mijn hoofd. Ik begrijp wel dat er iets positiefs gezegd wordt. Snappen doe ik het nog niet.

“Nou. Als er dan maar tien mensen komen dan vreet ik je niet op. Dat is dan mijn verlies. En als ze de zaal vol zit dan bereken ik een eerlijke prijs.”

Nog steeds begrijp ik niet waar deze bocht vandaan komt en heb ik het gevoel dat het over iemand anders gaat. We praten over verlichting. Over setting. Over wel of geen pauze. Over podiuminrichting. De prijs van de kaartjes. Alsof ik nooit anders gedaan heb. Ik leg ideeën voor en verheug me op het toekomstige resultaat.

Wie is die vrouw die er uit ziet alsof ik het ben. Maar die ík niet helemaal herken. Die praat alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Die vrouw die zonder knijpbuik, zonder angst, gewoon een matinee zit in te plannen bij een Vestzak-theater.

Met een meneer die ik niet ken. Die mij niet kent. Maar op de één of andere manier. Denkt. Voelt. Vertrouwt. Dat ik dit kan. En nog gekker. Blijkbaar denkt, voelt en vertrouwt die mevrouw die op mij lijkt daar ook op.

De mij die zichzelf is wil een ronde dansje maken. En moet nodig naar het toilet. Buikkramp. Heftig en acuut. Tussen vreugde en angst wordt er salsa gedanst. Door feest vierende darmen die gezellig een drie dubbele mastknoop uitproberen.

Wat nou als er echt maar tien mensen komen? Of meer. Maar dat die kaarten dan door mijn moeder zijn gekocht. Wat nou als ik mijn tekst niet meer weet? Of erger nog. Dat ik het nog wel weet. Maar dat ze het niet leuk vinden. Blij zijn als het afgelopen is. Wakker gemaakt moeten worden.

Wat nou als ik heel nodig moet plassen. Na een kwartier. Je kunt toch niet zomaar het podium aflopen? En wat moet ik dan aan? Ik mag wel snel nog wat gaan sporten. Hoe doe ik dat met make-up? Moeten we de boel niet wat matteren? Of ga ik glimmend mijn ondergang tegemoet?

Ik ben verbaasd dat ik normaal blijf terug praten. Ideeën, visioenen, verlangens en dromen flitsen voorbij. Dit is wat er gebeurt. Als je geholpen wordt. Als je durft te vragen. Durft. Te durven.

Dus kom toch maar. Alsjeblieft. Met zijn allen tegelijk. Bewijs. Samen met mij. Gelijk of ongelijk.

Leer met me mee. Bang met me mee. Feest met me mee. Ik beloof het. Indien nodig. Mag je van mij. Gerust naar de wc.

Hallo Leven

Trek wat moois aan.

We gaan.

Een lezing geven.

ZO 23 september 2018, 14:30 uur, Nelleke Keizer met “Held op sokken”

One thought on “Tussen vreugde en angst

  1. haha! Ach, ik zal je vertellen: wijlen (een van) mijn favoriete band(s) (de zanger is al een poosje hemelen), zei ergens tijdens het concert altijd: “we have to take a little break, ‘cause I have to shit”. Nou ja, zij waren dan wel ‘wereldberoemd’, maar toch… En live waren ze zooooooo… slecht! Echt…

    En anders gewoon een Tena erin…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

2 × vier =