“Ik” zei de gek.

“Ik” zei de gek.

Ieder huisje heeft zijn kruisje. En iedere gek zijn gebrek. Zegt mijn moeder altijd. Guess what? Ze heeft gelijk. Achter elke voordeur speelt wel iets. Achter elk gezicht zit een verhaal. Of een afwijking.

Persoonlijk grossier ik er in. In verhalen. En afwijkingen.

Geloof je niet? Bewijs ik je.

’s Morgens bijvoorbeeld. Niet aanspreekbaar. Ook niet een beetje. Niet vragen of ik koffie wil. Gewoon neerzetten die bak. Of liever drie. Mijn tweede oog is tegen tien uur pas echt open. Tot die tijd geen moeilijke vragen. Minimale conversatie voor een maximaal resultaat. Dus zoek zelf je gymkleren even op. Die spannende droom kun je me ook vanmiddag vertellen. En die ergernis in de relatie wordt ’s morgens niet opgelost. Van kwaad tot erger.

Afwijking.

Nog zo iets. Koffie. Die moet goed zijn. Echt goed zijn. Liefst vers gemalen. Met veel melk en suiker. De hele dag door. Je kunt me uittekenen met een koffiemok. Latte-glas. Thermosbeker. Maar ik klets nogal veel. En dan wordt koffie koud. Drink ik’ m toch nog op.

Afwijking.

Soms rijd ik doelloos door de stad. Ogenschijnlijk. Mooi nummer op de radio. Dan wil ik niet stoppen. Rijd ik zomaar mijn eigen huis voorbij. En verder. Om uit te luisteren. Moet er niet nog een mooi nummer komen. En nog eentje. Dan ben ik voorlopig nog niet thuis. Afgeleid.

Afwijking.

De raarste afwijking? Die me verweten wordt? Soms.
Ik vergeef nogal makkelijk. Snappen ze niet. Dan ben ik te lief. Wil ik het te gezellig. Ben ik niet boos genoeg. Of te weinig eigenwaarde. Afwijking? Of onbegrip? Voel even mee. Met de beste intenties doen we elkaar pijn. Meer of minder. Dat kan. En dat is ook niet zo erg.

Of wel erg. Wel slechte intenties. Dan breng je jezelf in veiligheid. Doe je geen bakkie meer met elkaar. Maar vergeven doe je voor jezelf. Voor je eigen aandeel in het geheel. En die is er altijd. Vergeven doe je juist uit liefde voor jezelf. Van boosheid en wrok is nog nooit iemand beter geworden. Jij wordt er niet mooier van. De wereld ook niet.
En hoe erg is het? Met je snufferd bovenop het voorval lijkt het altijd enorm. Met afstand in ruimte en tijd valt het vaak wel mee. Was het soms zelfs een cadeau. Want jij bent gegroeid. En als je het heel goed doet? Dan ben je samen gegroeid.

En ja. Dan is het vaak weer gezellig. Dan ben je lief. In elk geval niet boos. Op elkaar. Of op jezelf. Dan geef je wat mis ging waarde.

Eigen-Waarde.

En als dat niet meteen lukt? Dan rijdt je nog maar eens een doelloos rondje door de stad.

En neem een bakkie.

Kom je iets later thuis bij jezelf.

Hallo Leven
Jij bent leuk.
Omdat het kan.
Vergeven.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

2 × 1 =