Haar naam was Cora

Haar naam was Cora

Schoonmoeder is eigenlijk een heel raar woord. Realiseerde ik me. Van de week. Het is net alsof je een beetje wel. En een beetje niet bij elkaar hoort.

Voor ons was dat niet hoe het voelt. Wij voelen als familie. Zoals dat met familie wordt bedoeld. Ik hou van jou en jij houdt van mij. En dan neem je elkaars fratsen, er simpelweg bij.

Hoewel. Eigenlijk. Eerlijk.

Jij nam vooral de fratsen van mij.

 

Dat is zo mooi. Aan jou. Aan wie jij bent. Volkomen anders. Mag de ander zichzelf zijn. Mijn blogs lees je. Complimenten geef je. Je zegt me dat je trots bent.

Voor jezelf heb je niets nodig. Delen in het plezier van de ander. Dat is jouw talent.

Jij bent bescheiden. In jouw zijn. In jouw leven. Niet te veel vragen. Niet meer. Dan de ander kan geven. Niet te veel ruimte innemen. Leg niet te veel druk. En nergens ben je je bewust. Van jouw eigen bijdrage. Aan andermans geluk.

Dat mogen we ook niet zeggen. Daar wordt jij ongemakkelijk van. Geen grote liefdesverklaringen. Niet te veel verwennerij. Hoezo? Zie ik je denken. Ik ben toch maar ik. Waarom. Zou je je druk maken. Om mij?

Ik ben boos. Op de wijzers van de klok. Dat tikt maar door. En tikt maar door. Ik wil dat ze daarmee stoppen. Ik wil. Nog heel even. Het leven. Samen leven.

Je gaf je me je rok. Jou inmiddels te groot. Een moederlijk gebaar. Waar wij naartoe gingen. Mocht ik niet te bloot. Ik beloofde dat ik hem dragen zou. Wat ik je niet vertelde. Is dat ik hem niet waste. Want dan rook hij nog lekker. Naar jou.

Ik ben verdrietig. Om de wijzers van de klok. Ze gaan volkomen verkeerd. Ze moeten de andere kant op.  Terug naar toen jij er nog was. Toen de zon scheen. Desnoods. Weerspiegeld. In een regenplas.

 Jouw wijsheid is er. Als het ertoe doet. Zonder pretentie. Bijna verontschuldigend gegeven. Je advies aan mijn Lief. Toen hij het even niet meer overzag. Kies bij twijfel voor je toekomst. Voor de grote liefde in je leven.

Zo heb je. Zonder het te weten. Ook hem en ons meer perspectief gegeven.

Ik ben ook dankbaar. Voor de wijzers van de klok. We hebben ze wel gehad. De seconden, de minuten en de jaren. Het samen zijn, elkaars gezelschap, het waarderen met elkaar mogen ervaren.

Ik zie twee oude handen elkaar grijpen. Liefde en vriendschap verstrengelen zich met elkaar. Ik zie je met jouw Lief. Blikken van verlangen en vrees. Blijken van jullie liefde. In elk eenvoudig gebaar. Ons levensgrote voorbeeld. Zichtbaar.

Jij kent de waarde van de ware vriendschap. En hoe je die met de liefde mengt. Jij weet daar vleugels aan te geven. Jij koestert het mooie uit het verleden. En geniet van wat het Nu je brengt. Jij kent de kunst van het echte samen zijn. Zonder woorden.

In Veiligheid.

Met ongekende trouw.

 

Dag.

Lieve.

Dag.

Mooie.

Dag.

Prachtige vrouw.

 

 

Hallo Leven

 

Vergeef me

 

Dat ik niet zo vrolijk ben

 

Vandaag

 

Neem ik afscheid

 

Van mijn allergrootste fan

 

4 thoughts on “Haar naam was Cora

  1. Prachtig ❤️mooie inspiratie voor velen
    Liefde is de boodschap daar draait het uiteindelijk om

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

20 + vijf =