Ervaringsles

Ervaringsles

“Mam. Ik baal van mezelf. Ik had er veel meer uit kunnen halen.”

Zoon, vijftien, zit vlak voor zijn eindexamens. Puber en faalangst. Fatale combinatie. Bang om voor het hoogst haalbare te gaan. Bang om vooral zichzelf teleur te stellen. In een jaar waarin het had moeten gebeuren raakte hij verleid en afgeleid. Door zo’n beetje alles. Echt álles was leuker en interessanter dan dat bureau en die boeken. En ik heb best pogingen gedaan hoor. Praten. Boos worden. Zelfs manipuleren. Iets met een scooterrijbewijs en de toestemming daarvoor. Hielp niet. Een puber kan niet op de lange termijn denken. Echt hé-le-maal niet! Dat is bewezen. Wetenschappelijk. En bij mij thuis.

En dan nu dat inzicht. Met een zucht en een teleurgesteld koppie komt hij er nu zelf achter.

“Hufter.” Denk ik. “Had dat even eerder bedacht.”

“Lieverd.” Zeg ik. “Wat knap dat je dat nu ziet.”

En dan zwijgen we allebei. Want een inzicht verlamt soms. Zowel de puber als de moeder. Het verandert namelijk niets. Aan het nu. Nu zal hij toch déze examens moeten gaan doen. En op dit niveau.

Ik ben de moeilijkste niet. Van mij mag je dalen om te kunnen stijgen. Een niveautje lager om zelfvertrouwen op te doen. Ik ben geen streber. Als het om mijn kinderen gaat. Dan zou ik nu zeggen dat deze inmiddels twee niveautjes lager zit. Dan het hoogst haalbare. Maar dat zeg ik niet. Een woord les van je moeder is nooit zo sterk als een ervaringsles. En dit jaar hebben we allebei ongelofelijk veel ervaren. En geleerd. Alleen niet uit een boekje.

De examens van je kinderen zijn een verhaal apart. Dat hele schoolgebeuren trouwens. Zijn die kinderen net twee minuten van de basisschool. Moeten ze al richting kiezen. Die van mij kunnen dat dan nog niet. En ik ook niet. Ik ben vijfenveertig en vraag me nog steeds af wat ik nou eigenlijk wil worden als ik later groot ben. Hopeloos.

Vervolgens sta je ongeveer ieder volgend schooljaar weer voor zo’n keuze. En een jaar is zomaar voorbij. Na een volle dag werken ben ik moe. Wil ik niet meer nadenken. Over levensgrote onderwerpen zoals opleiding, toekomst en pubers die geen No-Lifer* willen zijn. Ik heb de puf niet altijd om de strijd aan te gaan. Om bestemming te gaan bepalen. Voor wat toch echt een eigen individu is.

En dat hoeft ook niet. Dat kan ook niet. Niet wij. Maar zij. Bepalen de bestemming. Wij zitten er soms nagelbijtend naast. Wij hebben maar één taak. Als het regent. Houden we een pluutje boven hun hoofd. Vanzelf. Wordt het weer droog.

En bij gebrek aan een pluutje? Staan we samen in de regen. En ach. Nu we hier toch staan. Kunnen we net zo goed een dansje maken.

 

Hallo Leven

Ik haal gebak.

Of hij nu slaagt.

Of zakt.

 

*No-Lifer is een puberterm voor kinderen die veel leren. “Veel” kan al een half uur per dag zijn….

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

17 − tien =