90 procent bang

90 procent bang

Eén van de wanden in mijn kleedkamer is volledig spiegel. Ironisch.

Ga ik straks vertellen dat je jezelf gerust helemaal leuk kunt vinden. Inclusief je schaduwkanten. Inclusief je oordeel over wat je in de spiegel ziet. Sta ik daar. Levensgroot. Mezelf gezellig aan te staren.

Ik zie blinde paniek achter mijn zwaarder opgemaakte ogen. Er schuilt angst in iedere vezel van mijn lijf. Vandaag besta ik. Niet voor 70 procent uit water. Maar voor 90 procent uit bang.

Ik sta daar maar. Naar mezelf te staren. Het sein “twee minuten” is al geweest. Er is er geen weg meer terug. Nu niet meer. Ik probeer te voelen wat ik voel. In mijn buik te ademen. Tranen weg te knipperen voordat ze de mascara richting mijn neus vervoeren. Panda-face. Zou je daar ook een grap van kunnen maken?

Ik hoor dat ik word aangekondigd. Hij die in mij geloofde vertelt over het theater.

Ik weet dat er in het hok van de techniek een prachtig mens klaarstaat. Om mij uit te lichten.

Ik weet dat de beelden goed zijn. Tot de laatste minuut aan gewerkt. Door een meneer die ik daarvoor niet kende. Belangeloos mijn beelden voor me verbeeldde.

Ik weet dat het geluid goed is. Door een professional gemaakt. Op stel en sprong. Zonder voorbehoud. Omdat een ander het af liet weten en ik toch heel graag mijn zin krijg.

In de zaal zit mijn gezin. Minstens zo gespannen als ik. Mamma doet normaal al raar. Maar vandaag spant de kroon. Mijn Lief is lief. Hij is mijn rots. Verwent mij straks met rozen en zijn trots.

Familie van ver. Cliënten uit mijn praktijk. Klasgenootjes van lang geleden. Zien mij nu, in de praktijk, mijn angst doorbreken.

Mijn liefste vriendin. Die zo anders is dan ik. Juist zij vond dat ik dit moest doen. En dreigde vervolgens me te ontvrienden als ik haar naam zou noemen. Zij is er ook.

De vrouw van wie ik leerde dat er soms kwetsbaarheid schuilt achter kracht . Dat door de sterksten. Soms de meeste tranen worden gehuild. In onvermoede eenzaamheid. Zij is er ook. Hopelijk vandaag minder eenzaam dan toen.

Er zijn straks hapjes om het feestje te vieren. Dit keer niet door mij gemaakt. Een hele fijne bijdrage van een moeder die het redt. In haar eentje.

Er zitten mensen in de zaal die ik niet ken. Of alleen van facebook. En ik vind het nu al jammer dat ik ze straks misschien niet spreek. Dat ze naar huis gaan. Zonder knuffel en bedankt.

Ik hoor muziek. We tellen af. Ik neem afscheid van mijn spiegelbeeld. Straks sta ik hier weer. Wees maar gerust. Ik hoef alleen nog maar mezelf te laten zien.

Vond je het niet eng? Zo helemaal alleen op dat podium? Wordt me later vaak gevraagd.

Eng? Hell Yeah!

Maar.

Hoezo “alleen” ?

 

Hallo Leven

Vandaag hoef ik alleen

Mezelf

Zien te overleven.

 

2 thoughts on “90 procent bang

  1. Heb je lezing de afgelopen week nog met regelmaat voor me gezien. Wauw… Wat ben jij stoer. Tof om je hier je gevoel te “lezen” net voor je opkomst. In de zaal zag je in gedachte ook zo staan! You did it👍 En wat mag je trots zijn!!! 💖🙏

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

een × vijf =