Vergrootglas-Vader

Vergrootglas-Vader

Ik zou het niet willen zijn. Oprecht niet. Vader. In deze tijd? Niet te doen joh!

Vroeger was het nog wat. Denk ik. Wist je waar je aan toe was. Hij werken en het inkomen verdienen. Zij wassen en kinderen opvoeden. Kort door de bocht. Misschien. Maar echt een stuk duidelijker dan nu.

Nu moeten vaders van alles zijn. Gevoelig. Zacht. Helpen met het huishouden. Helpen met huiswerk. Kinderen tot zowat hun achttiende naar de sport vervoeren. Oja. En werken ook nog. Met een pappa-dag. Had je vroeger niet. Hoefde je als vader niet zo heel pedagogisch opgeleid te zijn. Af en toe straf geven denk ik. Vlees aansnijden. Biertje drinken. Grappen maken.

Als een vader gescheiden is, is het helemaal een exercitie. Dat vaderschap. Moet vader zelf een huis inrichten. Schoonmaken. Strijken. Koken. Communiceren met de moeder. Sowieso raar. Ga je uit elkaar omdat je niet meer met elkaar kunt praten. Verwacht moeder vervolgens dat vader wekelijks, en soms zelfs bijna dagelijks, gaat praten over de kinderen. Of mailen. Wie bedenkt zoiets?

Loopt hij als gescheiden vader met zijn dochter over een markt. Deed hij vroeger ook niet. Nu moet hij. En net doen alsof hij het leuk vindt. Anders blijft zo’n kind weg. Daar beschermt onze wetgeving niet in. Nou ja. Hij kan voor veel geld naar de rechter. Maar dat wil je toch niet?

Dus vader ligt onder een vergrootglas. Hij moet sterk en lief zijn. Niet lomp en dominant. Lekker koken. Niet te gezond, anders kind verdrietig. Niet te ongezond, anders moeder boos. Ballorig-achtige weekenden organiseren. Niet zeuren over huiswerk. Vooral niet opvoeden want dat doet mamma al. Veel ‘Ja’ zeggen. En meewerken. Want je wilt niet dat het kind bij mamma gaat zitten huilen. Er zijn mamma’s. Die heel behulpzaam zijn in het bedenken van de verbeterpuntjes van vader. En bereid om dat af te dwingen. Dan ziet vader ineens zijn kinderen niet meer….

Mijn vader is niet gescheiden. Die heeft mijn halve jeugd zijn vrije tijd aan het schrijven van een proefschrift besteed. Die wist niet op welke sport ik zat. Of waar ik dan naartoe moest. Die dacht niet mee over mijn vakkenpakket en heeft nog nooit een ouderavond bijgewoond. Mijn vader ging niet mee naar de markt. En begreep vaak nagenoeg niets van zijn puberdochter. Een beetje rechter had al snel tot de conclusie “verstoorde omgang” kunnen komen.

Maar dat wat mogelijk krom was. Breidde mijn moeder wel weer recht. Dat. Is het recht. Van een vader.

En hij heeft me leren klussen. Me spiegels voorgehouden. Ontwikkeling mogelijk gemaakt. En me geleerd dat je jezelf af en toe opnieuw mag uitvinden.

Mijn vader. Is mijn vader. En het is mede door hem. Dat ik nu ben. Wie ik ben.

En toevallig zijn we daarover nu allebei dik tevreden.

Hallo Leven, Hallo Kind

Gooi je vergrootglas weg.

Misschien dat je dan.

De weg naar je vader weer vindt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

twee + 16 =