The Sound of Music

The Sound of Music

“The hills are alive…with the sound of music…”

Okay. “The hills” misschien niet. Mijn bij-keuken wel. En ik zing dat deuntje. In de bergen. Van de was. Want soms kun je zo intens gelukkig zijn. In je eigen bijkeuken. Moet je moeder voor zijn denk ik. Of huisvrouw. Of gewoon. Blij met schone was.

Vooral na een vakantie. In het dagelijks leven kan ook. Dat je zomaar ineens. De bodem van de mand tegen komt. Hallo bodem. Wat goed om jou te zien. De never ending story die “De was “ heet. Heel even klaar.

Hoeft niet lang te duren. Gaat ook niet lang duren. Dat is een zekerheid. Mijn eigen belastingdienst. Leuker kunnen we het niet maken. Makkelijker? Mwah. Ook niet echt. Want straks komen die pubers. Volgens mij doen ze het expres. Bewaren ze hun wasmand. Tot de mijne leeg is. En dumpen ze de inhoud. Achteloos. In mijn lege mandje. Gewoon om te zien. Hoe goed mamma met teleurstellingen kan omgaan.

Dag bodem.

Maar ik ben een goede meid. Hartstikke voorbereid. Ik heb. Een setje. Overtuigingen tegen set-backs. Die mag je lenen. Want. Ach… Ze ruimen in elk geval hun eigen kamers op. Ach… Ze brengen in elk geval hun eigen was naar beneden. Zonder derdegraads bedreigingen. Van mijn kant. Ach… En het zit ook nog in het daartoe aangeschafte mandje. En gesorteerd. Eigenlijk. Zijn het best heel lieve kindjes.

Vroeger niet hoor. Pleurden ze de was. Door hun deur. Zo de hal op. Opgeruimd staat netjes. Ja. In hun kamer wel. Op de hal allesbehalve. Netjes. Kon ik survivallend naar de douche. Ging ik eerst. Hoe dom. Aan gedragsverandering werken. Met pubers. Ja. Je mag lachen. Moet ik het nog zeggen? Werkte niet. Duhuh.

Maar ik krijg graag mijn zin. En ik had zin. In een nette hal. Dus op naar die winkel van de ‘Actie-en-het-kost-bijna-niets’. Twee wasmandjes gehaald die bij het interieur passen. Aan de bulten op de hal uitgemeten. Wat de juiste “smijt-en-gooi-afstand” was. Mandjes strategisch neergezet. En welja. Het werkt. ‘K weet niet. Maar het schijnt heel leuk te zijn. Om van een zo groot mogelijke afstand. Te mikken. Te raken.

Touch Down! And the crowd goes wild!

Dus kom maar op met die volle mandjes. Met je vuile was.

Straks.

Nu even niet. Nu staar ik naar de bodem. En zing. Want alles. Ja alles. Kan een mens gelukkig maken. Zelfs de bodem. Van een oneindig diepe put.

“The hills are alive…”

Hallo Leven

Vandaag geen tijd

Om te verspillen

Want zingend naar de bodem

Moet je ook willen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

17 + dertien =