Rimpels in het water.

Rimpels in het water.

Al staat er een levensgroot bord bij. Pas Op Valkuil! Dan lukt het me nóg om die niet te zien.

Al gaat er loeihard een sirene af. Dan lukt het me nóg om die niet te horen.

Al is de weg bezaaid met boobytraps. Dan ga ik nog steeds voortvarend op een onbereikbaar doel af.

 

Je kunt nóg zo positief zijn. Nóg zo welwillend zijn. Nóg zo veel begrip hebben. Nóg zo creatief zijn. En dan ineens sta je voor dat bord. Ho! Stop!

Wat wil jij?

Niemand anders zal je die vraag stellen. Sterker nog. Je stelt hem jezelf liever niet. Want wie de vraag stelt moet met het antwoord leren leven. Dus domweg door doen is dan misschien toch het beste. Niet te veel rimpels in het water, daar wordt je weerspiegeling zo lelijk van. En daarbij. Er gaat toch ook een heleboel goed?

Dus negeren. Die knoop in je maag. Negeren. De stress. Negeren. Die zorgen. Negeren. Die neiging om heel hard te gaan gillen. Negeren. De gesprekken met jezelf die je met een ander niet kunt voeren. Negeren. De eenzaamheid. De neiging om te vluchten.

Wie ben jij om het anders te willen?

Daarom. Je beste beentje voorzetten. En als het nodig is met twee benen vooruit. Springen om te vallen. Te pletter slaan in je vogelvlucht. Kon je zelf nog maar geloven dat je sterk genoeg bent. Flexibel genoeg bent. Om te buigen zonder te breken. Kon je maar onder de dekens om nooit meer tevoorschijn te komen. Kon je maar met je hoofd in het zand alsnog ademhalen. Kon je maar in je vingers knippen. En dat alles dan rustig was.

Want jemig. Wat heb je dat verdiend.

Ik zou je vast willen houden en willen troosten. Vertellen dat het goed komt. Dat de knoop in je maag ook weer verdwijnt. Zorgen dat je kunt ontspannen. Laten voelen dat je waardevol bent. Vertrouwen dat er van je gehouden gaat worden dwars door de grenzen van fatsoen en verstand heen. Ik wil je laten weten dat het licht ook weer aan kan gaan.

Ik wil uitbreken en roepen; “Fuck it! Het kan me niet meer schelen”. Ik wil wat ik wil en ik wil dat dat goed is. Sterker nog. Een feestje. Zonder discussie. Zonder analyse. Zonder weerstand. Zonder gedoe.

Ik ben zo moe.

Wat ga je er aan doen? Vraagt toch een zachte stem vanbinnen.

En ik fluister net zo zachtjes terug.

“ Ik weet het niet.”

 

Hallo leven

Soms

Ben je niet makkelijk

Om mee te leven

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

5 × een =