Ranja in het donker

Ranja in het donker

Het is letterlijk midden in de nacht. Donker buiten. Mijn gezin slaapt. Een enkeling snurkt zelfs. En ik zit hier. Op een houten balkon. Onder mij stroomt een rivier. Half bevroren. Met meditatief geluid. Dwars door het dorp. Aan de overkant liggen de pistes. Daar is nu niemand meer. Morgen zie ik ze weer naar beneden komen. Skiërs. In grote getale. Maar nu. Is het stil. En ijskoud.

 

Ik heb mezelf een glaasje alcohol gegeven. Een beetje maar. Ik toast met mezelf:

Op het leven. Uiteraard.

Op een fijne vakantie. Gezegend.

En op het feit. Dat ik weer een blog heb afgekregen.

 

Zomaar. Midden in Oostenrijk. Beetje behelpen met de wifi. Maar nooit met mijn motivatie. Want dit. Heel eerlijk. Is het leukste dat ik doe. Dit is mijn reden. Om op mezelf te toasten. Kiezen voor passie. Kúnnen kiezen voor je passie. Soms met het zweet op je rug. Angst voor de reacties. In je donder. Twijfels aan je eigen kunnen. En dan toch. Kunnen kiezen voor je passie.

 

Ik doe waar ik blij van word. En eigenlijk gaat dat vanzelf. De beren op mijn pad. Lammetjes geworden. De kinderen die dachten. “Wat doet mamma raar.” Fans geworden. Mijn Lief. Die zijn privacy lief heeft. Heeft mij alle steun gegeven. Hij is mijn grootste fan. En ik die van hem. Ook al snurkt hij nu al even. En morgen zal hij zeggen. Dat ik het niet zo laat moet maken. En is vervolgens trots. Weet. Begrijpt. Dat ik het niet kan laten.

 

Uit de hand gelopen hobby? Of “serious business” geworden? “Wat is je verdienmodel” wordt me wel eens gevraagd. Flabbergasted bij de eerste keer. Dacht ik nog dat ik antwoord moest geven. Hakkelend. Struikelend. Het antwoord schuldig gebleven. Ehm….

 

Inmiddels verder. En Wijzer. Hoop ik. Zekerder. Weet ik. Er valt niks te verdienen. Als je doet waar je zelf blij van word.

 

En.

 

Er valt alles te verdienen. Als één van jullie. Een klein beetje voelt. Wat ik nu voel. Door wat ik heb geschreven. Een klein beetje toast. Op wat er mooi is in het leven. En gaaf. Aan jezelf. Dan heb ik genoeg. Verdiend. Dan heb jij. Een vriend. In mij.

 

Hoe rijk ben ik dan?!

 

Naast mij. Op mijn houten balkon. Komen leuke jongens thuis. Die zijn op hún manier aan het feesten. Uitgelaten. Enthousiast. Vol goede moed. Blij met het leven. Rijk. Net als ik.

 

Aan beide kanten van het schot. Tussen balkon en generatie. Is de kloof. Mij om het even. Behalve dan. Dat ik een glaasje ranja ga halen. Mijn bed in kruip. Die snurker liefdevol schop. Want dat is ook het leven.

 

Hallo Leven

 

Soms moet je met je ranja.

 

Heel zachtjes.

 

In het donker bewegen.

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

veertien − twaalf =