Navigatie Probleem

Navigatie Probleem

“Weet je eigenlijk wel waar het ligt? Vlissingen.” Vraagt hij.

“Ja hoor!” roep ik overmoedig. “ tweehonderdvijftig kilometer hiervandaan en bij het water.” Ik had al een hotelletje geboekt en op het bijbehorende kaartje gezien dat er heel veel blauw omheen lag. Vandaar.

Verder weet ik niks. Geografisch ben ik een absolute nitwit. Meestal weet ik wel waar ik ben maar vaak niet hoe ik er gekomen ben. Daar heb ik me maar bij neer gelegd. Lief ook. Min of meer.

Hij is anders. Hij weet altijd precies waar we zijn, hoe we ergens naartoe moeten en waar we überhaupt eigenlijk naartoe gaan. Dat vind ik zo knap. Sterker nog. Mijn meneer heeft meestal ook één of twee alternatieve routes paraat. Voor als er file is. Of omleiding. Die ziet hij ook echt voor zich. Kaart en al erbij in zijn hoofd.

Dan ik. De laatste Tom-tom-loze mens op aarde. De ANWB-routeplanner was vroeger mijn grote vriend. Of ik wierp een blik op de kaart en leerde wat grote plaatsen langs de route uit mijn hoofd. Die kaart liet ik thuis en dan was het ‘God zegen de greep’. Om er later achter te komen dat mijn vader toch stiekem een kaart in mijn auto had gestampt. Die gelooft niet in God en al helemaal niet in mijn richtingsgevoel. Ik heb genoeg rollende ogen gezien. Is dat een mannending?

Lief was eerst ook zo. Nu vindt hij het schoorvoetend amusant. En even tussen ons. Soms doe ik me ook wat dommer voor dan ik ben. Gewoon omdat hij zo schattig nét-niet met zijn ogen kan rollen. Dapper serieus blijven kijken bij mijn ‘ik-heb-geen-idee-waar-ik-naartoe-ga-uitleg’ kan hij ook zo leuk. Dus nee. Ik heb echt geen idee waar Vlissingen ligt.

Ineens kwam er een kans voorbij. Een lezing waar ik graag naartoe wilde. Behoorlijk ver weg en wat onhandig in de planning. De bezwaren vierden feest in mijn hoofd. Totdat ik besefte, ik wil dit. Daarna was het snel geregeld. Geruild met collega, kids kunnen een nachtje alleen zijn, hotelletje geboekt, kaartje gekocht. Oja. En even op de kaart gekeken.

De reis naar het onbekende is fantastisch. Ik kijk mijn ogen uit. Hé, een molen. Hé, een kasteel. Hé, ze heten me welkom in Zeeland, wat aardig. Hé, Zoutelande bestaat echt. Ik app dat ook allemaal uiterst lollig naar Lief en zie hem in gedachten met zijn ogen rollen.

Ik ben op avontuur. Ik wíl de weg helemaal niet weten. Ik wil geen kaart. Net als in het echte leven. Ik vaar ik op een ander navigatie systeem. Mijn Zijn bepaald de route, mijn Brein zorgt dat er niet écht iets mis gaat. Omleiding, glitch of file nemen we voor lief. En niemand weet waar we werkelijk naartoe gaan. Toch?

Eigenlijk. Ben ik gewoon een kind met een rijbewijs. In alles. En dat bevalt me prima.

Hallo Leven

Trek wat moois aan

Zet je navigatie uit

We gaan

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

dertien + 19 =