Mysterie Opgelost

Mysterie Opgelost

Hartkloppingen. Hele echte, fysieke hartkloppingen. Mijn hart is gegroeid en wil nu mijn borstkast uit. Maar waar wil dat ding dan heen? Vraag ik me af. Ik bedoel. Mijn hart heeft het toch goed bij mij? Ik luister er geregeld naar. Ik eet groenten. Ik loop ook wel eens. Niet te hard. Dat wel.

Waarom dan door mijn ribben heen breken om weg te komen? En bij herhaling. Op onmogelijke momenten. ’S Avonds in bed. ’S Morgens in de auto. Zomaar als ik televisie zit te kijken.

Een mysterie.

September zou een rustige maand worden. Dat had ik zo met mezelf en mijn gezin afgesproken. Met mijn lezing/voorstelling op de 23-ste was september per direct vol. Zowel de planning als mijn hoofd. Ik zet mezelf graag op voor een succes en dacht dat rust wel een goed ingrediënt zou zijn. Maanden van te voren beslissen we dus voor rust in September.

Wat er echt gebeurde.

Laatste week augustus krijgt Lief er ineens een opdracht bij. Leuk, interessant, goed voor zijn cv. Iets minder goed voor de afdeling rust-en-ondersteuning want nu moeten er zes dagen werk in vijf gepropt worden. Heb ik zo’n snurker op de bank in plaats van een sparring-partner voor al mijn ideeën. Kan. Net.

Dan gaat het huis onverwacht in de verkoop en bedenk ik de structuur voor mijn programma maar tijdens het inpakken en opruimen. Er moet ook nog een extra badkamer komen. De charmante Poolse meneer die dat doet, komt….uiteraard….twee weken in September. Zit ik elke ochtend om half acht koffie te drinken in het half Nederlands. Dat vinden zowel wal één als wal twee geen succes. Maar het kan. Net.

Zoon gaat naar een andere school. Wisten we in juni ook niet. Alleen al de fietsperikelen zijn genoeg om mijn rust te verstoren. Hij heeft ook nog andere boeken nodig. En een Ipad. En een busabonnement. Zo’n formulier invullen is een opleiding op zich. Maar het lukt. Net.

Mijn collega heeft nog recht op vakantie. Dus die gaat, terecht, weg. Neem ik haar werk over. Ook logisch. En ze gaat. Jawel. Twee weken in September. Lekker buiten het seizoen. Dan is het niet zo druk. Hier wel. Druk. Maar het kan. Net.

De overgang is begonnen. Beetje vroeg. Beetje labiel word ik er van. Beetje debiel word ik er ook van. Inmiddels type ik meer woorden verkeerd dan goed. Ik rijd meer in de berm dan op de weg. Ik heb het heet. En het meeste van wat me verteld wordt gaat een grote leegte in die ‘vol-hoofd’ heet. Ik kom er mee weg. Net.

Telefoon. Makelaar. Bezichtiging. Vier dagen vóór 23 september. Moet het hele huis aan kant. Gepoetst. Hondjes ondergebracht. Bloemen gekocht. Bouwafval afgevoerd. Liefst de heg nog even strak en plantjes in potten bij de voordeur zetten.

En dat kan dan. Net. Effe niet.

Maar het moet. Dus je doet.

Had ik al gezegd dat Dochter en Zoon jarig zijn in September?

Mysterie opgelost.

 

Hallo Leven

Soms

Doe je alles goed

En gaat het

Tóch niet helemaal

Zoals het moet.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

vijftien − zeven =