Echt hè?!

Echt hè?!

Persoonlijk vind ik het de slechtste deal die er is. Echt ongelofelijk onlogisch, onaardig en ondoordacht. De Dood. Dood gaan. Vreselijk. Dat je niet te kiezen hebt. Uiteindelijk. Alleen maar te verliezen hebt.

Mijn hele leven ben ik al bang voor de dood.

Negen jaar. ‘S avonds in mijn bed besef ik ineens,’dit houdt op. Ooit. Komt er een dag. En dan móet ik weg. Huilen. Wat zeg ik. Brullen. Ouders op mijn bed. Hele avond zitten praten.

Zo ver is het nog lang niet. “ “ Je bent nog hartstikke jong.” “ Eerst gaan wij.”

Dat was niet handig, die laatste. Blinde paniek. Ze zeiden ook “ Je gaat pas als je er klaar voor bent. “ Of iets van die strekking.

Daar had ik een handvat. Ik weet nog dat ik rond mijn zestiende nachten lang niet sliep. Had ik heel slim bedacht. Dat als ik niet ging slapen, ik in mijn slaap ook niet dood kon gaan.

Echt hè?!

Sinds mijn rijbewijs klik ik heel doordacht mijn gordel in dat dingetje. Kijk ik even omhoog. Nog net geen wijsvingertje erbij. De bedoeling is duidelijk. Let op; God, Universum, Ziel of wie of wát daar dan ook over gaat. Ik ben er nog niet klaar voor.

Echt hè?!

Ik mocht ook naar cursus. Mijn overtuigingen onderzoeken. Je overtuiging bepaalt je ervaring tenslotte. Helemaal mee eens. Goede cursus ook. Lieve mensen. Veel geleerd. Maar helemaal leuk ben ik de dood niet gaan vinden.

Echt niet.

De meeste rust kreeg ik van mijn vader. Tot op de dag van vandaag. Ik had het weer even lastig. Jong volwassen. Klem van angst. Weet je wat hij zei?

Naar grote waarschijnlijkheid ga ik, voordat jij gaat. En als dat zo is. En jouw tijd is daar. En de mogelijkheid is er. Dan zal ik er zijn. Dan kom ik je halen. Hoef je het in elk geval niet alleen te doen.”

Echt.

Een Vader.

Sindsdien Leef ik. Hoofdletter L. In grote en kleine dingen. In grote en kleine momenten. Met volle overtuiging. Ik zie het moois, het liefs en de kracht. In alles. En nu ik niet meer zo bang ben. Ook in mezelf.

Echt.

En dan dit.

Dat iemand vrijwillig zijn leven zou geven. Uit overtuiging en liefde. Voor een land. Voor een ander. Voor ook míjn vrijheid om mezelf te zijn. Dat begrijp ik niet.

Ik vind dat dapper. Moedig. Groter dan groot. Beetje gek ook. En onbegrijpelijk bewonderenswaardig.

Dus als Zoon vraagt. Of hij dit jaar naar de Dodenherdenking toe kan. Ter plekke gedenken in plaats van op de tv.

Dan zeg ik “Ja”.

We gaan.

Samen.

 

Hallo Leven

Altijd die angsten

Altijd de bangste

Maken mijn leven

Tot een schitterend feest” *

En daar wil ik voor bedanken

 

* Tekst is liefdevol geleend van Youp van’t Hek.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

zestien + elf =