De kunst is.

De kunst is.

17 dagen op pad. 1845 kilometer gereden. Roadtrip door een land dat maar 425 kilometer lang is. 45 graden, soms iets koeler. Spannend zonder navigatie. Oorlog horen voeren. Door veel te smalle straatjes gereden. Ziek geweest. Niet te veel ballast mogen meenemen. Soms wat moeten sparren. Ook met elkaar. Maar. Vooral veel en hard gelachen. Het is leuk, zo ver buiten onze comfortzone.

Maar die koffers.

Inpakken. Uitpakken. Inpakken. Uitpakken.

Nomadenleven voor gevorderden.

En dan weer thuis. Vaste plek. Bekend adres. Hoewel…

We staan te koop. Nou ja. Wij niet. Ons húis. Nou ja. Óns…

Ik schreef het al eerder. Deze is niet helemaal van ons. Van een “ons” dat al heel lang niet meer is. En dan, als je helemaal okay bent met wat er is, komt het leven met een bocht, een splitsing, een kruising. En staat je huis te koop. Raar gezicht. Zo’n bord in de tuin.

En ik weet niet hoe een ander dat heeft. Maar wij hebben heel veel spullen. Meuk. Van onszelf en zelfs van anderen. Dus we ruimen op. Er gaat drastisch wat veranderen. Je wilt toch geen bezichtiging die op een survivaltocht lijkt?

Hink-stap-sprong over drie kuub Playmobil. Uitglijden over te lang geleden gebruikte autootjes. Langs konijnenhokken zonder huurders schuiven. Oude plakbandjes moeten pulken van posters uit een tijd dat de kinderen nog schattig waren. Afgeleid raken door snuisterijen waar zelfs wij de herkomst niet van kennen. Struikelen over foto’s, vader- en moederdag kadootjes, een miljoen tekeningen, gelezen boeken, ongebruikt servies, kleding die in dit millennium niet meer hip wordt. Dan kan ik de potentiële kopers net zo goed bij de voordeur al vertellen dat ze deze hut niet gaan kopen.

Dus we zijn drastisch aan het ontspullen. Abonnementje op de Kringloopwinkel en de stort. Bij twijfel? Korte pijn. Weg ermee. En nu we toch zo lekker bezig zijn. Kopen we alvast een ander huis. Voor het nieuwe “ons” dat inmiddels vertrouwd voelt.

Jawel. Weer veranderen. Weer Nomadenleven. Met dozen in plaats van koffers. Verandering is mooi en ook vermoeiend. Maar we hebben geoefend. We zijn er goed in geworden. Want oefening. Baart kunst.

De kunst is. Om je niet te laten weerhouden door alles of iets dat er óóit was.

De kunst is. Om regelmatig zowel zolder als hersenpan op te ruimen.

De kunst is. Accepteren. Loslaten. Kringloopwinkel.

De kunst is. Om blij te zijn met wat er is.

En anders. Zorg je dat je er blij van wordt. Dat is ook een kunst.

Hallo Leven

Trek wat moois aan

We gaan

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

een × 2 =