Belachelijk Brein

Belachelijk Brein

Mijn brein zit belachelijk in elkaar. De ene helft heeft steeds leuke plannen. De andere helft roept telkens “ Oh wat leuk!”. Die twee zitten gezellig samen in een pakketje best-veel-talenten. Dus kom ik altijd tijd tekort voor te veel leuke dingen. Eén leven is niet genoeg. Voor mijn leven. Overigens heb ik dat niet voor alles hoor. Talent. Bij poging nummer acht heb ik het zelf soesjes maken opgegeven. En voor structuur in je dag moet je geloof ik ook niet bij mij zijn. Maar kijk. Dat ligt dus aan dat belachelijke brein.

Dan ben ik bijvoorbeeld lekker aan het poetsen… Wat? Ja. Dat vind ik toevallig lekker ja. Als ik er tijd voor heb. Anyhow. Ik ben dus lekker aan het poetsen. Zwierig zwaaiend raast de dweil door de kamer, de hal en de keuken. Althans. Totdat. Want dan verzint die ene helft dat we vandaag wel eens iets nieuws kunnen maken voor het avondeten. “Ja leuk!” roept die andere helft en ineens zit ik op de bank recepten te zoeken. Duurt even. Maar dan heb je ook wat lekkers.

“ Dus dan gauw even de ingrediënten halen” zegt die ene. “Ja leuk. Ik heb er zin in!” die andere weer. En hop ik zit in de auto met een hoog Aha-buurtsuper-plus-jumbo gehalte. “Ja maar, dan kun je ook meteen even naar de drogist voor dat oogpotloodje.”, “ Wat een goed idee! Dan heb ik dat ook meteen gehad.” En jawel. Dan sta ik zomaar ineens in de drogist. Oogpotloodje. En ach. Dan ook even nagellak spotten. En daar gaan we weer. “ Koop die groene en dan doe je die straks op en dan doe je morgen dat leuke jasje aan.” Moet ik het nog zeggen? “Ja. Leuk. Ga ik doen.” Binnen no time is, weer thuis, de bank het vredige tafereel van vrouw-met-nagellak en helemaal hip ga ik vervolgens alsnog de boodschappen opruimen en aan dat heerlijke recept beginnen.

De keuken ruikt naar Frankrijk-meets-Marokko en nu ik toch bezig ben verzint mijn samenwerkende bovenkamer er meteen maar een zelfgemaakt dessert of soepje bij. Terwijl alle pitten bezet zijn en ik gauw nog even een salade in elkaar fiets begint er toch iets te knagen. Er was iets? Ik was toch ergens mee bezig voordat dit feest begon? Op zoek naar antwoorden leeg ik mijn vergeet-vergietje en voilà, mysterie opgelost. Ik was aan het poetsen. Dweilen. Maar nu is mijn water koud. En ik weet even niet meer waar ik de dweil gelaten heb. En m’n nagels zijn net gelakt. En de telefoon gaat. En de kinderen hebben honger. En het is al acht uur ’s avonds. En. En.

Kortom. Mijn brein zit belachelijk in elkaar. Nergens tijd voor. Overal zin in. Maar nu eerst het eten opdienen. Of.

“ Waar is de folder van die metselcursus gebleven?”…..

Hallo Leven

Hallo belachelijk Brein.

Hoe zou een samenwerking.

Met iets meer realiteitszin.

Zijn?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

negen + 12 =